Havalar ısındı herşey istediğim gibi gidiyor o depresif kış gecelerinde duvarlara bakıp acı çekerken ettiğim bütün dualar kabul oldu.Keyifler desen tıkır tıkır.Dostlar desen hep yanımda aşk desen onla geçirdiğim hergünün akşamı günün tadı damağımda kalmış vaziyette uyuyorum <3 ilkem ya bebeğim(allah yardımcın olsun biliyorum arada beni bayıltıp kafa dinleyesin geliyo)...
Şu acıyla ve öfkeyle beslenen ruh halimden nefret ediyorum.
Yok ya akışına bırakma olayı genetiğimde yok.Bi sal gitsin yoook.! İmrendiğim insan tipidir bu bence gizli bi yerlerde bi boşver gitsin torbaları var canlarını sıkan herşeyi oraya atıyolar boş vakitlerinde de onları imha ediyolar. Yok ben kafaya takcak birşey bulamazsam aç susuz hissederim kendimi huzurluyum ya yatak batar gece uyuyamam..
Sanki antidepresanlarla ömür boyu sözleşme yapmışım mutluyum içmiyorum ama o çalışma masamın üzerinde sanki onu aldatmışım gibi bakıyor bana."Laroxyl buna alışmalısın senin dışında da mutlu eden etmenler var bak ama senin yerin ayrı" der gibi bakıyorum ona göz kırpıyorum. Tabi o da haklı kendini kürkçü dükkanı gibi hissediyor keyifler tıkırındayken aaaa bak sensiz de oluyo diyorum bi şmarıklık bi satışlar falan sonra en ufak problemde ühühühühü tek dostum sensin galiba ühühühü ve acıyla boyanmış duvarlar odadaki hüzün karmaşa ikilem çaresizlik depresyon bıdı bıdı :)
Hayır biliyorum gün gelecek bu yazıyı okuyup kendimden utanacağım depresif ruh hali benim dnama işlenmiş allahtan manik kimse fazla anlamıyo...Neyse yaa bunun tek açıklaması ŞIMARIKLIK Allah başta aileme erkek arkadaşıma ve kankalarıma olmak üzere tüm yakınlarıma sabır versin. Hadi herkes işinin gücünün başına.
